| |
Najnowsze
hasła:
choroba z Lyme
choroba Haglunda Severa
choroba piąta
uzależnienia
choroba von Willebranda
gościec przewlekle postępujący
kamica moczowa
krwawiączka A i B
kamica żółciowa
uraemia
sinubronchitis
pyrosis
postrzał i rwa kulszowa
ostra białaczka szpikowa
niedoczynność hormonalna jajników
Losowe
hasła:
błonica
krótkowzroczność
przepuklina pachwinowa
udar mózgu
cisawica
zapalenie pochwy
gorączka trzydniowa
martwica przysadki
trądzik różowaty
granulocytopenia
choroba piąta
choroba wysokościowa
astma pyłkowa
czerwienica
polio
|
|
karłowatość przysadkowa
Pojęcie
medyczne karłowatość przysadkowa i dokładne informacje wyjaśniające ten
termin medyczny. Definicja karłowatości przysadkowej napisana w sposób
zrozumiały.
Karłowatość przysadkowa jest chorobą powstającą w konsekwencji niedoboru somatotropiny (hormonu wzrostu) i gonadotropin. Karłowatość przysadkowa i wyżej wymieniony niedobór wiąże się z niewydolnością przedniego płata przysadki mózgowej lub ośrodków zlokalizowanych w podwzgórzu. Karłowatość może powodować wrodzony niedorozwój struktur odpowiedzialnych za wydzielanie hormonów wzrostu i hormonów płciowych, ale mogą one także źle funkcjonować w wyniku urazu na wczesnym etapie rozwoju organizmu.
Do objawów karłowatości przysadkowj należy bardzo niski wzrost i niedorozwój płciowy. Zaburzenia wzrostu ujawniają się już w wieku dwóch lat, ze względu na fakt, że mimo zachowanych proporcji ciała nie następuje w spodziewanym tempie wzrost dziecka. Karłowatość jest tym bardziej znaczna, im wcześniej zaczęła się choroba. Dziecko rośnie, ale w bardzo wolnym tempie – do trzech centymetrów na rok. W okresie pokwitania rówieśnicy mogą być nawet wyżsi od jednostki cierpiącej na karłowatość o trzydzieści centymetrów. Pozostałe objawy choroby, to niewielkie dłonie, pyzate policzki, krótki nos. Często u osób dotkniętych karłowatością przysadkową gromadzi się tkanka tłuszczowa w okolicach nadbrzusza. Jeśli chodzi o rozwój płciowy – jest on zahamowany. Dziewczęta nie miesiączkują i nie rosną im gruczoły piersiowe, a chłopców charakteryzuje brak rozwoju prącia i jąder. Rozwój psychiczny i umysłowy przebiegają natomiast prawidłowo (w odróżnieniu od karłowatości tarczycowej). Dorośli często dotknięci są osteoporozą.
Karłowatość przysadkowa leczona jest poprzez podawanie sterydów anabolicznych, ale musi się to odbywać pod specjalistyczny nadzorem. Stosuje się także zastrzyki z somatotropiną, które dają pozytywny rezultat zwłaszcza na początku leczenia. Mężczyznom podaje się także testosteron. |
|
|
|
|