| |
 Najnowsze
hasła:
choroba z Lyme
choroba Haglunda Severa
choroba piąta
uzależnienia
choroba von Willebranda
gościec przewlekle postępujący
kamica moczowa
krwawiączka A i B
kamica żółciowa
uraemia
sinubronchitis
pyrosis
postrzał i rwa kulszowa
ostra białaczka szpikowa
niedoczynność hormonalna jajników
Losowe
hasła:
klatka piersiowa
choroby zawodowe
mobbing
krzywica
trądzik
nerwica
polipy macicy
fobia społeczna
dyfteria
niedomoga mięśniowa
tężec
gorączka
zapalenie płuc
nerwica dystymiczna
konwulsje
|
|
gigantyzm
Pojęcie
medyczne gigantyzm i dokładne informacje wyjaśniające ten
termin medyczny. Definicja gigantyzmu napisana w sposób
zrozumiały.
Gigantyzm to najprościej mówiąc nadmierny wzrost (rozrost) ludzkiego ciała, a więc zarówno kośćca jak i masy tkankowej. O gigantyzmie mówimy wówczas, kiedy to rozmiar człowieka przekracza w znacznym stopniu powszechnie przyjęte dla danej rasy normy. Wiadomo bowiem, że w zależności od rasy wysokość człowieka może kształtować się na różnym poziomie.
Gigantyzm to choroba. Może tak na pierwszy rzut oka nie wygląda, ale nią jest. Nadmierny wzrost ciała może być także przyczyną wielu innych schorzeń czy chorób. Jest on na przykład objawem zespołu Marfana, zespołu Beckwitha i Wiedemanna czy zespołu Sotosa.
Zasadniczo wyróżnia się dwa rodzaje gigantyzmu. Możemy mieć do czynienia z gigantyzmem przysadkowym oraz gigantyzmem eunochoidalnym. Gigantyzm przysadkowy spowodowany jest nadczynnością wydzielania hormonu wzrostu. To właśnie przysadka mózgowa jest odpowiedzialna za prawidłową jego ilość. Nadmierne wydzielanie hormonu może być spowodowane gruczolakiem przysadki. Równie dobrze przyczyną może stać się nadmierne pobudzanie przysadki przez inny hormon, jakim jest GHRH. W przypadku tego rodzaju gigantyzmu jego objawem jest pogorszenie jakości bocznego widzenia. Gruczolak uciska na nerwy wzrokowe i w tej sposób pojawiają się problemy z widzeniem.
Gigantyzm eunochoidalny jest z kolei spowodowany niedoborem określonych hormonów płciowych. O ile w przypadku poprzedniego rodzaju gigantyzmu wiek kostny jest prawidłowy, a ich wzrastanie równomierne, to w tym przypadku jest zgoła odwrotnie. Wiek kostny jest znacznie opóźniony, a nadmierny wzrost kości pojawia się w późnym okresie. Poza tym dochodzi także do opóźnienia rozwoju płciowego osobnika.
Chorobę można leczyć. W tym celu należy dążyć do przywrócenia prawidłowego poziomu hormonu wzrostu w organizmie. |
|
|
|
|
