| |
Najnowsze
hasła:
choroba z Lyme
choroba Haglunda Severa
choroba piąta
uzależnienia
choroba von Willebranda
gościec przewlekle postępujący
kamica moczowa
krwawiączka A i B
kamica żółciowa
uraemia
sinubronchitis
pyrosis
postrzał i rwa kulszowa
ostra białaczka szpikowa
niedoczynność hormonalna jajników
Losowe
hasła:
uzależnienia
świąd
botulizm
choroby genetyczne
kolka nerkowa
torbiel jajnika
szumy uszne
zapalenie trzustki
choroby kobiece
listerioza
toksyczne zapalenie jelit
gorączka gruczołowa
pyrosis
eunuchoidyzm
hipertyreoza
|
|
brodawki weneryczne
Pojęcie
medyczne brodawki weneryczne i dokładne informacje wyjaśniające ten
termin medyczny. Definicja brodawek wenerycznych napisana w sposób
zrozumiały.
Brodawki weneryczne to inaczej mówiąc brodawki narządów płciowych. Choroba ta występuje także pod nazwą kłykciny kończyste. Choroba ta jest wywoływana przez ludzki wirus brodawczaka. Jak nazwa wskazuje, do zakażenia najczęściej dochodzi podczas stosunków płciowych.
Brodawki weneryczne przeważnie rozwijają się w miejscach ciepłych i wilgotnych. Najczęściej zatem pojawiają się w worku napletkowym albo w rowku zażołędnym. Poza tym pojawić się mogą w ujściu cewki moczowej a także na trzonie prącia i na sromie. U kobiet pojawiają się na kroczu, ścianach pochwy lub też na szyjce macicy. Okres, jaki czasami musi upłynąć od zakażenia do pojawienia się zmian, może trwać nawet do 6 miesięcy.
Brodawki weneryczne są dość uporczywe. Mogą utrzymywać się nawet całymi latami. Kłykciny to małe, drobne, miękkie, wilgotne, o różowym lub czerwonym kolorze grudki. Mogą występować pojedynczo lub w grupie. Mogą nie wywoływać żadnych objawów. Często jednak towarzyszy im pieczenie a także tkliwość i nawet ból. Można je rozpoznać już na podstawie ich wyglądu. Nie można ich jednak mylić z kłykcinami płaskimi, które występują w przypadku zakażenia kiłą.
Jeśli chodzi o zapobieganie, to doskonałą metodą na uchronienie się przed tą chorobą jest unikanie stosunków seksualnych. Zapobieganiu może pomagać pozostawanie w związku monogamicznym z osobą, która nie jest zarażona oraz poprzez odbywanie stosunków tylko i wyłącznie z osobami, które nie chorują na tę przypadłość. Zasadniczo stosowanie prezerwatyw może pomóc w zapobieganiu jeśli chodzi o samo rozszerzenie się zakażenia. Jednak prezerwatywy nie zawsze mogą zakryć całą powierzchnię, która uległa zakażeniu. Ryzyko zarażenia się niestety wzrasta, kiedy odbywa się stosunki płciowe z wieloma partnerami. Wpływ na zachorowalność mogą mieć również złe warunki mieszkaniowe, złe odżywianie, brak odpowiedniej higieny osobistej, palenie papierosów. Sprzyja tej chorobie także niedobór witamin oraz przyjmowanie określonych leków a także to, czy chory cierpi również na choroby obniżające odporność immunologiczną (np. AIDS).
Leczenie przede wszystkim zależy od rozmiarów i lokalizacji kłykcin. Często po ich usunięciu wirus pozostaje w organizmie, więc pojawiają się nawroty choroby. Specjalistyczne leczenie kierowane jest do kobiet w ciąży, u których występują kłykciny. Małe zmiany mogą być leczone za pomocą leków, które nakładane są na skórę. Można je także zamrażać (krioterapia), a także stosować laseroterapię, elektrokoagulację lub wycięcie chirurgiczne.
|
|
|
|
|